ایران سما

ماه عسل

beshghardash — Thu, 01 Oct 2009 07:40:18 GMT

ای بابا حالا من یه چیزی گفتم.مگه مرگ به این راحتی هاست؟(از اینم راحت تره)

ما که هیچ مرگمون نشد(خدا رو شکر) جاتون خالی رفته بودیم ماه عسل خیلی هم خوش گذشت. تازه با این توپولوف ها هم رفتیم اما باز هم سقوط نکردیم(خدا رو شکر) ولی جون خودم به خاطر همون حسی که تو مطلب قبلی گفتم همش حس سقوط داشتم.تا لحظه فرود مطمئن نبودم پام به زمین برسه.

راستی تو ماه عسلمون با یه زوج به اسم عاطفه و محمد آشنا شدیم که زاهدانی بودن.البته خانمه مشهدی بود.خیلی آدمای خونگرمی بودن و هر جایی که ۴ نفری می رفتیم واقعا خوش میگذشت.

تو بولینگ که آبروریزی کردم.حتی یه بار هم نشد که امتیاز کامل بگیرم اما مهدی همه امتیازها رو دولوپی قورت میداد.بس که بلاست(عشق منه دیگه)

تو کارتینگ هم وضعیت مشابهی داشتم.همه ۵ دورشون رو مثل قرقی رفتن و تموم شد اما من عینهو مادربزرگا لاکپشتی میرفتم.جماعتی منتظر بودن من به خط پایان برسمالبته ماشین من خیلی زاقارت بود.مثل موتور هندل میزد.

عاطفه عشق بازار بود و ما هم به خاطر همراهی مستفیض میشدیم

خلاصه خیلی خوش گذشت.درست مثل خاطره شب عروسی که خیلی قشنگ برگزار شد.

امیدوارم همه جوونا خوشبخت شن و مثل بعضی وقتای من اینقدر غرغر نکنن و حس بد نداشته باشن.

مهمون ناخونده

beshghardash — Tue, 18 Aug 2009 10:17:26 GMT

این چند وقته احساس های عجیب و غریبی دارم.حس میکنم بین زمین و آسمون معلق موندم.

یعنی نه زمینی هستم نه اهل اون بالا.یه جورایی از اینجا رونده از اونجا مونده.البته مشکل خاصی نیست.

یعنی حل شد اما این احساسم خیلی خاصه.

فکر میکنم الانه که دنیا به آخر برسه.گاهی اینطوری میشدم اما این بار دیگه شورشو درآوردم.

شاید وقت پروازه.اگه این حسم درست باشه خیلی بده که الان اینجوری میشه اگه ۲ سال پیش بود

که لحظه شماری میکردم واسش بهتر بود اما حالا........

اه.....چه مرگم شده؟؟؟

بی خیال بابا.اعصاب شما رو هم بهم ریختم.یکی نیست بگه برو به درد خودت بمیر دیگه.چی کار داری تو وبلاگ می نویسی؟

انتظار×

beshghardash — Fri, 19 Jun 2009 08:03:18 GMT

چند روزی میشه که مهدی اینا رفتن مکه و سر یک لجبازی کوچولو نشد که منم برم.مامان که میگه قسمتم نبوده.مهدی هم کلی ناراحت بود که من نمیتونم باهاشون برم ولی بهش گفتم من یه بار مجردی رفتم تو هم یه بار مجردی برو دفعه بعد ایشاالله با هم میریم.بگین ایشاالله.

ولی موقع گفتن این حرف فکر نمیکردم تحمل دوریش اینقدر سخت باشه هر شب داریم با هم تلفنی حرف میزنیم ولی دلم اونجاست.وقتی تعریف میکنه که مثلا الان داریم میریم شجره یا الان از بقیع برگشتم یا همین الان نماز مغرب رو رو به روی کعبه خوندیم حسابی دلم پر میکشه واسه اونجا و کنار مهدی جونم بودن.

دیگه آخراشه.اوایل هفته بعد انشاالله برمیگردن و این دل سرگردون راحت میشه.

امیدوارم خدا هیچ زن و شوهری رو از هم دور نگه نداره.از همه مهمتر نزدیکی دلهاست و امیدوارم هیچ زوجی حتی اگه از هم دور بودن دلاشون از هم دور نباشه.

سفر

beshghardash — Wed, 06 May 2009 04:56:29 GMT

سلام سلام سلام

حالتون چطوره؟احوالتون چطوره؟سلامت هستین؟

وای که چه می کنه این هوای بهاری.کاش همیشه بهار بود.خب عرض کنم خدمت انورتون که عید جای شما خالی رفتیم مسافرت و خیلی هم خوش گذشت.جاتون خالی سال تحویل جنگل سی سنگان بودیم.روی یکی از میزهای سیمانی وسط جنگل هفت سین چیدیم و علیرضا هم آنلاین پشت خط بود تا لحظه سال تحویل کنارمون باشه.(آخه علیرضا خونه موند)راستی اولین سال تحویل کنار مهدی بود به قول خودم عضو جدید خونواده.تازه امسال به جای ۲ تا عیدی ۳ تا عیدی گرفتم.مهدی جونم اولین عیدی نوروزمون رو بهم داد.بابا و مامان هم از لای قرآن عیدی دادن.(دارم فکر میکنم چقدر عروس بودن خوبه)

امسال پاقدم مهدی خیلی جاها رفتیم.هر سال این مسیر شمال تا آستارا رو میریم ها اما امسال تا تبریز و ارومیه هم مسیر کش اومد.ماسوله رو هم قبلا نرفته بودم که امسال رفتیم.به که چه جایی بود ولی بهتر از اون کندوان تبریز بود که دیگه آخر کوه نشینی بود.

تازه تو کندوان نزدیک بود ناقص بشم.از همون بالای کوه پام سر خورد و اگه حواسمو جمع نکرده بودم حتما یه طوریم میشد.زخم رو دستم اونقدر عمیق بود که تازه خوب شده.

خب تو تبریز هم خیلی خوش گذست.۳ روز موندیم اما دلمون می خواست ۳۰ روز بمونیم. موزه آذربایجان-مسجد کبود-آبشار آسیاب خرابه-بازار هاش و....

ارومیه هم خیلی جالب بود.مخصوصا دریاچه ارومیه که اولین بار بود می دیدمش. قبلا تعریفش رو زیاد شنیده بودم اما از قدیم گفتن شنیدن کی بود مانند دیدن. خب البته هوا سرد بود و نمیشد آدم بره تو آب تا بهش ثابت بشه که غرق نمیشه اما من آبشو چشیدم و زقنبویی بود که بیا و ببین.درست مثل اینکه ۲ قاشق پر نمک رو تو یه استکان آب حل کنن.دقیقا به همین شوری + یه ذره هم تلخی. بابا دست و صورتش رو با آب شست و تا چند ساعت چشاش می سوخت.تازه وقتی نمک رو دستها خشک میشد آدم مور مورش میشد.دستای آدم یه جورایی میشد که باید با ۴ لیتر آب میشستی تا بره.

جلبک های اطراف دریاچه هم یه چیزایی تو مایه سیمان بود.یه گل سفت و سربی رنگ که میگن خاصیت درمانی هم داره.هم از آب دریاچه یادگاری برداشتم و هم از جلبک هاش.

کلهم سفر خوبی بود و درست ۱۳ روز طول کشید.امیدوارم قسمت بشه همه برن و دیدنی های ایران رو از نزدیک ببینن.

مبارکه مبارک

beshghardash — Wed, 18 Mar 2009 09:44:43 GMT

سال

۸۸

پیشاپیش

مبارک

این آخر سالی

beshghardash — Sat, 14 Mar 2009 09:06:18 GMT

خب این آخر سالی داره یه سری اتفاقاتی می افته.

حامد پسرداییم بچه یکی یه دونه خونه داره داماد میشه.مامان اینا همین یه هفته پیش رفته بودن خواستگاری.(حامد داره فوق لیسانس کامپیوتر میخونه اونم کجا؟ دانشگاه امیرکبیر.منتظرعروسی جناب حامد خان بودیم که یهو زنگ تلفن خونه به صدا در اومد.حدس بزنین کی بود؟؟

دایی جون بود اما نه دایی بزرگه بلکه دایی وسطه یعنی بابای منا و مریم و نگین.از قرار شیرینی عروسی مریم جون رو زودتر میخوریم.

بابا دیشب حالش خوب نبود نتونست بره مراسم شب جواب مریم واسه همین اطلاعات تکمیلی در این خصوص بعدا ارائه میشه.همین قدر میدونم که داماد هم دانشگاهی مریمه تو سمنانه.دانشجوی مهندسی مکانیک.مریم هم که میدونین مهندسی شیمی معدن میخونه همونجا.(خونواده عروسیم دیگه.ماشاا... همه مهندس دکتر)

حالا بدی کار:حامد و مریم عروسی هاشون با هم می افته عین من و منا که قاطی پاتی شد.

فکر کنید امروز مراسم بله برون من بود.فرداش نامزدیم پس فرداش بله برون منا و روز بعدش نامزدی منا.

به هر حال ورود این دو عضو جدید رو به جمع فامیلمون تبریک میگم.

آقای داماد(همسر مریم) و عروس خانم(همسر حامد) خیلی خوش اومدین.

راستی جای حاجی بابا جونم واقعا خالیه.اگه الان زنده بود خیلی خوشحال میشد که ۲ تا دیگه از نوه هاش سروسامون گرفتن.

***************************************

پی نوشت:عروسی حامد فعلا منتفیه.ناشکری کردیم که ۲ تا عروسی با همه اینطوری شد.

راز

beshghardash — Thu, 05 Mar 2009 09:12:35 GMT

بابا تسلیم.هر کی رد شد از این ورا یه تیکه ای به ما پروند که این چیه نوشتی.آدم دپسرده میشهُ افسرده میشهُ..

یکی نیست بگه خب حال و هوای اون روزهای دلم ابری بود.حق داشتم اینا رو بنویسم.خدا رو شکر الان حالم خیلی بهتره.روحم هم سر و سامون گرفته.اون موضوع هم شکر خدا حل شد.

راستی سی دی راز رو تماشا کردم.به شخصه تو چند تا موضوع امتحانش کردم جواب داده.اما امان از این ذهن بداندیش و ناسپاس که هر چی سعی میکنه باز هم به چیزهایی که نمی خوادشون و ازشون خوشش نمیاد فکر میکنه.

باز هم تلاش میکنم.

4 سالگی

beshghardash — Tue, 17 Feb 2009 09:03:36 GMT

امروز تولد وبلاگمه.ایران سما وارد چهارمین سال زندگی خودش شده ولی واقعا دلم واسش میسوزه چون سال خوبی رو پشت سر نذاشت.آخه نتونستم خیلی تحویلش بگیرم و سراغش بیام.یه منم میگن وبلاگ نویس؟؟؟امان از این زندگی.اگه میدونستم ازدواج اینه ۱۰۰ سال دیگه هم دنبالش نمی رفتم.به خدا خوشبحال اونایی که دیر ازدواج میکنن لااقل یه چیزایی از جوونی شون میفهمن.

تو این مدت خیلی اتفاقها افتاد.حاجی باباجونم فوت کرد و دلم یه عالمه شکست.خیلی دلم هواشو کرده.بعدش هم من و مهدی و مامانش موقعی که داشتیم از تیوپ سواری برمیگشتیم تو جاده اسدلی تصادف بدی کردیم و کم مونده بود بی سمانه بشین.دنده هشتمم مو برداشته و تموم استخون هام درد میکنه.

راستی یه مدتیه که روحم هم خیلی درد میکنه.از روزتصادف شروع شد و فکر نمیکنم روزی برسه که روحم دوباره مثل قبل شاد باشه.گاهی آرزو میکنم کاش تو اون تصادف میمردم و الان پیش خدا بودم.

بگذریم.....امروز تولد وبلاگمه و قراره روز شادی باشه.

ایران سما تولدت مبارک

قول میدم بیشتر بهت سر بزنم.قول قول.

يك نقطه عطف

beshghardash — Sat, 31 May 2008 20:59:26 GMT

خداحافظ تا 15 روز ديگه...

تو هم با من بخند

beshghardash — Sun, 04 May 2008 23:29:18 GMT

كلمات و تصاوير هنوز در ذهنم رژه مي روند

من دوستشان ندارم چون آن ها فقط در لحظه خوب بودند

آن ها فقط چند تصوير و چند كلمه بودند بر دل ثانيه ها و دقيقه ها

ثانيه ها رفتند كلمات و تصاوير را هم با خود بردند

دلم برايشان تنگ نمي شود

دلم براي گذشته تنگ نمي شود

قلب من كوچك است نه گنجايش اين همه دلتنگي را دارد و نه طاقت آن را

ديدي؟جرقه اميدي از راه رسيد

من معتقدم هميشه اميدي هست حتي كوچك حتي كمي دير

ولي هميشه هست

پس مي خندم،چرا كه مي دانم آينده هنوز در اختيار من است

هنوز مي توانم كلمات و تصاوير ماندگار و زيبا ببينم

تو هم با من بخند

لبخند تو زيباست

لبخند تو يك تصوير ماندگار است

تابستان ۸۶