با هرزبوني كه تونستم با خدا حرف زدم 100 بار -هزار بار شايد هم بيشتر.اما خدا جوابمو نداد.نگاه رو به آسمونم كم كم خسته شد،پلك هام سنگين شد،سرم خم شد،كمرم هم همين طور.گيج شده بودم.انگار اصلا تو اين دنيا نبودم.

يه خلسه عجيب بود.يه حسي تو درونم داشت شكل مي گرفت.انگار يه بذري بود كه داشت جوونه مي زد.اين بذر به نور احتياج نداشت.برعكس فقط تو تاريكي ها مي تونست رشد كنه.جوونه به سمت قلب من رشد مي كرد.اون قدر رشد كرد و رشد كرد تا كم كم قوي شد.

چنگال هاي خودش رو آماده كرد تا به دور قلبم بپيچه.درست تو همين لحظات بود كه خورشيد داشت طلوع مي كرد.اما اين نوري نبود كه مانع جوونه زدن نااميدي تو وجود من بشه.من تا قبل از اون بارها طلوع و غروب خورشيد رو ديده بودم.بارها قبل از طلوع با خدا حرف زده بودم،قبل از غروب بهش التماس كرده بودم اما....

اما حالا نااميد بودم.يه نااميد خسته.جوونه لحظه به لحظه به قلب من نزديكتر ميشد و من نمي تونستم مانع رشد اون بشم.من خسته تر از اوني بودم كه حتي دوباره نگاهي به آسمون بالاي سرم بندازم.تو اين حال و هوا يهو صداي زنگ موبايل به گوشم رسيد.بدون هيچ انگيزه اي و تنها طبق يك عادت گوشي رو برداشتم.

يك sms بود.يك sms عجيب كه هيچ شماره اي نداشت.اون جا فقط نوشته بود:"امروز صداتو نشنيدم،نگرانت شدم".

به يك باره وجودم شعله ور شد.هيچ كس تو اين دنيا انتظار شنيدن صداي منو نمي كشيد.اما...اما نه.يادم اومد كه هر روز همين موقع وقتي خورشيد داشت طلوع مي كرد پاي پنجره مي رفتم و خدا رو صدا مي زدم.

يه دفعه اي احساس كردم نوري توي قلبم رو روشن كرد.چشام خيس شد و پلك هام انگاري بيدار شدن.سرمو بالا گرفتم و كمرمو راست كردم.گوشي موبايل رو برداشتم و دكمه پاسخ رو فشار دادم.

انگشتام چنان با شوق تايپ مي كردن كه نفهميدم كي پيغام "ارسال شد" روي صفحه نقش بست.من نوشته بودم:

" خدايا اگر تنها ترين شوم باز هم تو هستي.تو جانشين تمام نداشته هايم هستي"

قراره ما هم ویروسی بشیم.

اول که قرار شد از ۷ تا  آرزوی محالم بگم با خودم گفتم همش ۷ تا؟؟ این که خیلی کمه.من یه عالمه آرزوی محال دارم.ولی وقتی شروع کردم به شمردن فهمیدم که ۳ تا آرزوی محال هم تو زندگی من نیست چه برسه به ۷ تا.

اول از آرزوهای کوچیک شروع کردم.مثلا گفتم دوست دارم پنجره اتاقم رو به دریا باز بشه ولی نمی شه. ولی نمی شه؟؟؟چرا ممکنه یه روزی بشه.می تونم یه خونه کنار دریا داشته باشم که پنجره اش رو به دریا باز بشه.پس این که هیچی.

 با خودم گفتم آرزوهای کوچیک مال آدم های کوچیکه بهتره یه آرزوی بزرگتر پیدا کنم.یادم اومد که دوست دارم رئیس جمهور ایران بشم ولی نمیشه.پس این یه آرزوی محاله.بعدش از خودم پرسیدم چرا نمی شه؟مگه آقای "احمدی نژاد"فکر می کرد یه روزی رئیس جمهور بشه.یا "شهید رجایی".اون که یه زمانی یه دستفروش ساده بود...پس فهمیدم که این کار شدنی است

این بار از خودم اومدم بیرون.آرزو کردم که حسادت و کینه و دورویی وهر چی خصلت بده از همه آدم ها دور بشه.و مطمئن بودم که این یکی دیگه محالهولی نه...وقتی امام زمان ظهور کنه همه مردم کنار هم زندگی گل و بلبل خواهند داشت حالا غیر از ما مسلمون ها..بقیه ادیان هم به منجی آخر زمان اعتقاد دارن.پس این هم محال نیست.

حتی آرزوی داشتن ماشین زمان که آقای شیرازی مطرحش کرده بودن هم الان محال به نظر می رسه.۲۰۰۰ سال پیش کی فکر می کرد یه روزی بشه که مردم از طریق امواج با هم صحبت کنن.یا از طریق اشعه بشه داخل بدن انسان رو دید یا مثلا کی فکر می کرد که انرژی هسته ای بشه حق مسلم ما؟ پس از اون جایی که تصور مکان و زمان هم تو یه عالم دیگه ممکنه بی معنا باشه شاید روزی برسه که بشه به گذشته یا آینده سفر کرد.(الزاما که سفر نباید فیزیکی باشه)

خلاصه هی گشتم و گشتم..همه دنیا رو گشتم تا به این نتیچه رسیدم که تنها آرزوهای محال به فرصت های از دست رفته مربوط میشن.همون هایی که با "ای کاش" ازش یاد می کنیم.

مثلا بزرگترین آرزوی محال من  اینه که :"ای کاش مرداد ماه سال ۷۹ به عنوان رئیس منتخب شوراهای مدارس بجنورد انتخاب نمی شدم تا مجبور به شرکت در اردوی تهران نباشم"

حالا دلیلش بماند ولی "ای کاش تحقق این آرزوی محال هم غیر ممکن نبود"

سال گذشته چه خوب - چه بد......گذشت و تموم شد.

بهار اومده.یه نفس عمیق بکش.

ولوم اسپیکرتو ببر بالا و از دیدن این همه زیبایی لذت ببر.

با تمام وجودت خدا رو شكر كن.

فکر کن تو هم مثل بهار تازه دنیا اومدی

پس يه زندگي تازه رو شروع كن

سال نو مبارك